D Wȁiden ùnd d Fȁlder
sìnd teckt no mìt Schnee.
Er hanget au ì de Wȁlder
sìcher wiirts nomol gëë.
Zwoor hȁmmer ghaa schöni Tage
mìt Uussìcht ùf Bërg ùnd Taal.
Mìr wȁnd is sìcher nȕd bìchlage,
scho wärmt is de Sùneschtraal.
Ich tȁnke zrùgg alle Joore
wo de Märzen esoo gsii ìscht.
Mììr ùf em Hȁiwȁȁg hȁnd gfroore,
wȁnn amel d Schuel uus gsii ìscht.
Ȕberschtande hȁmmer’s immer
trotz mȁngmool tȕnnem Gwand.
Chrank wëërde wäär vìll schlìmmer,
ùnd joomere wäär e Schand.
Hȕt glaubt’s jo scho bald niemert
was amel no ìscht gschee,
oder ȁbe wie mer
en Kampf ghaa hȁt mìt em Schnee.
Kȁi tìcki waarmi Jagge
ùnd mȁischtens nassi Schue,
defȕȕr füürig rooti Bagge
ùnd blooni Hȁnd derzue.