Es ìscht ȁim di letschte Joor mìt mìlde Wìntere rìchtig uufgfalle, wie hȕbsch ìm Määrzen ì Wìsen ùnd Wald, aber bsùnderbaar an Bȁche noowe vìli Miesaarte sìnd. Ganz vìll sìnds wùnderbaar grüen, ùnd en Huuffe trȁȁged Schporechapslen ùnd schtüübed scho.
Was mich aber au ooni Lupe loot vìll verschìdni Aarten ùnderschȁide, ìscht das ȁimoolig Wachse, wo bì dene mìlde Wìnter gaar nie uufghȍrt hȁt. Ase chammer jetzt guet ùnd gern am gliichige Fìndlig es halbs Totz ùnd mee verschìdni Mies fìnde.
Es hȁt zwoor vor wenige Jooren öpper gmȁint, mer setti die Schporepflȁnzli ùnder Schùtz schtele, wìll’s mee ùnd mee vom Uusschtëërbe bìdroot seiged. Ich hȁ scho dȁnn gglachet drȕber ùnd bì mììr tȁnkt, das ali Miesaarten au de Mȁntsch no ȕberlȁbe wëërded. Es gìt jo nȕd mȁnge Rasen ìm Doorf ùnd ì der Schtadt wo nȕd vermieset, wȁnn er nȕd regelmäässig degȁge bìhandlet wììrt. Öppe hȁni rìchtig s Gfüül ghaa, mìt em eebige Rasemääje bald all Wùche tüeg mer ase rȁcht Mies zȕchte, wìll jo jedes chliinschti Schtȕckli sofort bì gnueg Füechti wìder es nöis Pflȁnzli gìt.
Ich hȁn vor vìlne Joore bìm Ùmbou vom Ghȁischthuus Mies, wo als Isolazioon zwȕschet de Boole vo de lìgede Wand möglicherwiis ȕber hùndertfȕfzg Joor a de Trȍchni gsii ìscht, an en füechten Oort gglȁit ùnd gsee as das scho no chùùrzer Ziit ȁifach wiitersgwachsen ìscht. Ase mues ich tȁnke, das es chuum e Pflanzenaart git, won en ebeso zäächi, ȁimooligi Ȕberlȁbesfähigkeit hȁt wie öiseri Miesaarte, won au zù Schtaub gmaale no wìder nöi zùm Lȁben ërweckt wëërded, sobald’s nù wìder di nöötig Füechti derzue hȁnd.