Es Mȁisli hȁt ìm Bùngert gsùnge
ganz e fiini Melodii.
Ùnd es hȁt mer wȁger gschùne
es chönnt nüüt Schöners sii.
Ùnd s trȁit scho fiini Hȁlmli ii
ìs Chȁschtli am Öpfelbaum.
Das Glȕck tȍȍrf nȕd verboorge sii,
gseene’s sìcher no ìm Traum.
Fliissig fuetere wëërdeds glii
die mùnter Mȁisligschaar,
wëërded ì vier Wùche flȕggi sii
föif, sȁchs, sìbni gaar.
Doch, wie mȁngs dȁnn ȕberlȁbt
dervoo au s eerschti Joor?
Will’s rùndùmen ȁbe hȁt
die ùnd dìsi Gfoor.
De Mäuder hȁt scho s eerschti gfange,
lang bblooget ùnd verletzt.
Nȕd besser isch’s em zwȁite ggange
won en Ȁgerscht ùmehetzt.