Ùnder öisere Lìnde
hȁmmer mȁngmool gschpìlt,
ì de Juged mìt de Chìnde,
mìt Lȁȁse de Gwùnder gschtìllt.
Die Joor sìnd vergange,
i wȁiss nȕd wie gschwìnd,
wìll s Seenen ùnd Plange
Vergangehȁit sìnd.
Si hȁt is bìglȁitet
dùr Wùchen ùnd Joor,
hȁt ìri Escht uusbbrȁitet,
gschȕtzt vor Schtùrm ùnd Gfoor.
De Blìtz hȁt si troffe
ì feischerer Nacht,
ìri Escht sìnd verbroche
bì dem höllische Krach.
Die Lìnde ìscht nȕme,
e Ziit ìscht verbii,
nù wììrt si ìn Sìne
lang no doo sii!