Es hërrlis Poort hȁni gschauet,
vole Blueme, fascht no ìm Doorf.
Wȁnn de Himmel drȕber blauet,
sìcher de schönschti Oort.
Margritten und Rȁȁgeblueme,
Habermorche, blauen Eerepriis
lönd mi doo lo bìschtuune
ales ì vìllfeltiger Wiis.
Biili ùnd Flüüge sùmmed
rùnd ùm die Früeligspracht,
au öppen en Hùmmel sùmmet,
ùnd es Hȁimli zìrpet sacht.
E Freud, ganz tüüf ìne,
hȁni mìthȁignoo.
Bliibt woll no lang ìn Sìne
ùnd au ì de Vërse doo.