Ì de Zitig lìst mer
vo Armuet ùnd Noot
und tȁnkt dȁnn ìmmer,
wie’s andere goot,
cha mììr jo glich sii.
Was goot mich das aa?
Ich luege fȕr mii,
das iich gnueg ha.
Doch hȁn mi dȁnn bsùne,
was bliibt mììr am Ȁnd?
Und doo hȁts mer gschùne,
au mìr rȕnnts dùr d Hȁnd.
Gliich mach mer kȁi Gìdanke,
mìr sìnd is no gwönt,
fȕr wenigs scho z tanke,
das mer ìmmer chönd
em Morge froo uufschtoo
und Tags chönd go lauffe,
is allewiil au no
s Nöötig chönd chauffe.
Esoo ìsch es halt ȁbe,
s hȁt’s nȕd jede gliich.
Was es bruucht zùm rȁcht Lȁbe,
das macht ȁim riich.
[ 7 ]