Zùm Aadȁnken an Robert Germann
Es mag sii, das ich doo öppen ì di föift Klass ggange bin. Emool amen Oobig ìm Schpoothërbscht, es ìscht no eso es rìchtigs Martinisȕmmerli gsii, bìni no em Mȁlche es Wiili verùsse bblìben ùnd hȁn de hërrlich Schtëërnehìmel gschauet. Scho min Grosvatter hȁt di mȁischte Schtëërnbìlder kȁnnt ùnd hȁt das au miim Vatter ùnd all de vìllne Fëriechìnd, won au ìmmer ìm Ghȁischt ì de Fërie gsii sìnd, wiitersggëë. Esoo ìscht mìr scho als Zääjȍȍrigen en schöne Teil vom nördliche Schtëërnehìmmel mee oder weniger bìkannt gsii. Bsùnderhȁitli d Wìnterschtëërnbìlder: Orion ùnd Schtier, Fuerme, Groossen ùnd Chliine Bäär, aber au s ›W‹ vo de Cassiopeja ùnd de Perseus hȁni am Hìmmel ìmmer scho chönen uusmache. Ìm Sùmmer hȁt mer jo ìmmer scho müesen ìs Bett, vor’s Schtëërne ghaa hȁt. Aber Früelig ùnd Hërbscht hȁmmer dȁnn ìmmer wìder es Wett gmacht, wër der eerscht Schtëërn won am Hìmmel uuflüüchtet gsääch …
Ich ha dȁnn emool gmërkt, das ìmen alte bbùndne Joorgang vo der tütschen Iluschtrierte vom 1882i jede Monet e Schtëërnchaarte dìne gsii ìscht, ùnd was mi no vìll mee verwùnderet ùnd gfreut hȁt, es hȁt ìmmer no di gliiche Schtëërne zùr gliiche Ziit am Hìmmel ghaa, nùr d Planeete hȁnd nȕme gschtìmmt. Esoo hȁni dȁnn s Joor dùùr ìmmer mee au chliinere Schtëërnaasammlige chöne de rȁcht Name gëë. Ich bìn dȁnn schtolz druuf gsii, mis Wȕssen au jȕngere wìder chöne wiiters z gëë.
Au ì de Regruteschuel z Andermatt obe hȁmmer, no zwee Bërneroberlȁnder ùnd iich, vìli Mool znacht de Schtëërnehìmmel dùrmùschteret. Di eerschte zwee Mönet ìsches aber au schtȁndig schööns Wȁtter gsii, esoo hȁt mer sich ìm Tùnklen au ìmmer no de Schtëërne chönen oriȁntiere. Es hȁt zwoor ìmmer Kameraade ggëë, wo wȁg dene drei Schpìnner, won am Oobig ùf Hoschpetaal hìndere gloffe sìnd – zùm de Hìmmel aaluege – glachet hȁnd. Öis hȁts gfale, ùnd mer hȁt esoo höchschtens bì de Jeannette Meyer z Hoschpetaal es Pierli oder en Kafi trùnken ùnd esoo en Reschte weniger Gȁlt bbruucht als die wo z Andermatt de Pìntecheer gmacht hȁnd.
Ì de Sȁchzger Joore hȁt dȁnn de Robert Gërmann emool en Schpiegelschliiffkùrs organisiert, won i lȁider nȕd ha chöne mìtmache. Aber i bì bì dëre Glȁȁgehȁit gliichwoll mìt em Robert bìkannt woorden ùnd hȁn ì der Folg mȁngs Joor lang beinem de Schtëërnehìmmel dùrs Fëërnroor gschaue tȍȍrffe. Hööiphȕnkt sìnd aber s europäisch Jùngaschtronoomelaager ìm Atzmȁnnig ùnd die zwee Leererfortbìldigskȕrs, won i hȁn tȍȍrffe den aagȁnde Hobbyaschtronoome d Schtëërnbìlder am Hìmmel erchlääre. Mȁnge langi Oobig bìn i au mìt em Robert Gërmann ùnd siner Frau Hedi, ìm Schtock ob der Chrìne, am Zele vo de Meteoorschtrööme gsii. Zwoor mȁngs Mool mìt chliiner [ 52 ] Uusbüüti! Schpass hȁts aber gliich gmacht, ùnd mer hȁt au ìmmer wìder nöiji Schtëërnenȁmen oder ȁ nù di griechische Buechschtabe, won d Schtëërne demìt bìzȁichnet sìnd, chöne repetiere.
Alls ìn Allem gìt ȁim aber die Schtëërnguggerei es ganz anders Verheltnis zù s Hërrgotts Schöpfig. Ìscht doch s Liecht, won ùs em Wȁlteruum chùnt, di allerȁinzigi oovergȁnglichi ùnd eebig sìchtbaari Komponȁnte vo de Natur. Ìsch es nȕd es Wùnder, wȁnn der ùsserscht ìm groosse Fëërnroor sìchtbaari Schtëërn, vergliichbar ȁi Chrìschtbaumchëërzen ìscht, won z Kapschtadt ùne brȁnnt!
[ 53 ]