Ùnder öisere Lìnde
hȁmmer mȁng Mool gschpìlt.
Ì de Juged, mìt de Chìnde,
mìt Lȁȁse de Gwùnder gschtìlt.
Die Joor sìnd vergange,
i wȁiss nȕd wie gschwìnd,
wìll s Seene ùnd Plange
Vergangehȁit sìnd.
Dë Baum hȁt is bìglȁitet
dùr Wùchen ùnd Joor,
hȁt sini Escht uusbbrȁitet,
gschȕtzt vor Schtùrm ùnd Gfoor.
De Blìtz hȁt en troffe,
ì feischterer Nacht.
Si Escht sìnd verbroche.
no dem höllische Krach.
Die Lìnde ìscht nȕme!
E Ziit ìscht verbii,
nù wììrt si ìn Sìnne
lang no doo sii!
[ 47 ]
Ìm 1909i hȁnd Grosvatter ùnd Vatter mìtenand ìm Ghȁischt ìd Wìse vor em Huus e jùngi Lìnde gsetzt. Die seig ì s Förschters Wȁid obe bì der alte Lind ùs eme Soome gwachse gsii. Scho di eerschte zwȁi Joor sei das Bäumli wacker gwachse, aber bìm schwëëre Hagelwȁtter ìm 1911i aarg mìtgnoo woorde. De Vatter hȁt verzelt, es seig bìs ùf s Schtȁmmli nüüt me draa gsii, ùnd au daas heb no Rìss ghaa ì de Rìnde. Z Trotz ìscht dȁnn ùs dem Schtȁmmli usen ìm Lauff vùn Jooren en mȁchtige Baum gwachse. Scho Aafang Driissgger Joor hȁt au di lengscht Lȁitere nȕme zoberscht ìd Chroone vo öisere Lìnde glanget. S ìscht aber jedes Joor mìt Bluescht draa, mȁnge Chratte voll ggùne woorde, ùnd ì der Wìnden am Schatte trȍchnet. Vo Verwandten ùnd zùm Tȁil au vo frönde Lüüte sìnd wiiteri Chöörbli ùnd Seckli voll vo dem gschmöckige Lìndebluescht abglȁse woorde.
Zù verschìdene Moole hȁt en früene Wìnteriibrùch mìt Schnee de no bìlaubte Lìnde zuegsetzt. Em schlìmmschte glaubi 1942, wo nù no drei tìcki, kaali Grötzen obenuus glueget hȁnd. Öppe 30 Bȕȕrdeli hani ìm Früelig nochane müese mache, ales abebbroches Holz. Scho no öppe drüü Jooren ìscht de Baum wìder ȁinigermaassen ì der Form gsii ùnd hȁt au scho wìder Lìndebluescht draa ghaa. Die Lìnde hȁt sogaar müese as Adrȁsse hëre haa, hȁt doch emool öpper gschrìbe: ›Schaufelberger bei der Linde ob Wald‹! Dë Brief ìscht ooni Verzöögerig aacho.
Scho sìd öppe 30 Jooren ìscht öiseri Lìnde mee ùnd mee nù no ìd Brȁiti gwachse. Mìr hȁnd drùmm, zùm nȕd ali Ussìcht ìd Bëërg vertecke, aafoo zùm Bluescht ablȁȁse di ùsserschten Escht rùndùmen abesaagen ùnd am Bode Lìndebluescht gȕne. Ase hȁts an nöi trìbnen Eschte au ìmmer hȕbsches Bluescht ggëë.
Jetz hȁts aber, ìm Sùmmer vor drüü Joore, bìme Gwìtter ì der Nacht en gwaltige Chlapf ggëë. Wìll ich grad doben am Gaume gsii bin, hani sofort ùf all Siiten Uusschau ghaa, seb’s niene brȁni? Alles ìscht tùnkel gsii ùnd schtìle. Zwoor hȁts glii druuf echli wiiters ewȁg noomool iigschlage, aber au doo ìsches feischter ùnd schtìle bblìbe. Am Moorge bìm ìn Schtall Goo ìsch mer dȁnn uufgfale, das vo der Lìnde hëër es Grȁbli zùm Hydrant ȕberen ùnd es paar usegrüerti Schtȁi gsii sìnd. Es hȁt si dȁnn usegschtelt, das de Blìtz dùr zwee Grötzen ab gfaaren ìscht ùnd ùf de ganze Lengi d Rìnden uufgrìsse hȁt. Ùnen ìscht er zùm Schtamm uus ìn alte Gȕlewerffer gfaaren ùnd dȁnn ùnder em Wȁȁg dùren ìd Hydrantelȁitig ine. Vo dem Blìtz sìnd au zwee Boiler ì Mìtlideschaft zoge woorde, ùnd e paar Lampen ùnd Sìcherige sìnd kabuttggange. Am mȁischte hȁt miich aber di 90-jȍȍrig Lìnde groue, wo scho bald hȁt aafoo welken ùnd es Joor schpȍȍter nù no halbenùme no hellgrüeni Bletter ghaa hȁt.
[ 48 ]
Esoo hȁt mer dë Baum müesen ùmtue! Demìt sìnd vìli oovergȁssni Schtùnden ìn iirem Schatte wìder ìn Erìnnerig choo. Vo Famìliefȁscht, wo drùnder gfiiret woorde sìnd, ùnd vo vìllne froohe Jugedschtùnde, vom Riitsȁil, wo ame tìcken Ascht ghanget ìscht ùnd emen Autopnöö, won i fȕr miini Chìnd emool zùm Schpìle deert uufghȁnkt han. E Weemuet ìsch mer choo, wo mer bìwùsst woorden ìscht, das au de grööscht Baum sini Ziit hȁt ùnd wie ales ùf dëre Wȁlt vergȁngli ìscht.
[ 49 ]