En Erìnnerig a zwȁi liebeswȕȕrdigi Lüütli, won d Juged no verschtande hȁnd
De Hans Brȁndli ùf La Palma schriibt ì der Erìnnerig an Zwȁite Wȁltchrieg folgedi Gschìcht:
«Chùùrz no de Walder Chìlbi ùnd em Joorhùndertoowȁtter ìm 39i ìscht de Chrieg uusbroche, ùnd z Wald ìscht Mìlitäär iiquartiert woorde. Mìr Buebe, doozmool 10-12 Joor alt, hȁnd notüürli die Soldaate, Offizier ùnd Waffe mìt groossen Auge bìschtuunet. Bsùnderbaar s Hauptverlȁsen amen Oobig, ùf em Schlìpfplatz, hȁt’s is aatoo. Glii emool ìscht öis Buebe d Idee choo, mer chönnted doch au eso e Kùmpenii Soldaate bìlde. Aber! Wien is uusrȕschte? D Paanhoofschtrȍȍssler ùnd die vom Roosetaalquartier hȁnd öppedie allechȁib fȕr Schtrȁich ùnd Schpììli ùndernoo mìtenand. Esoo sìmmer dȁnn ùf en Aard ìmmer bìm Tachdeckermȁischter Schoch ùne glandet. Dë hȁt e Schìndlewërchschtatt ghaa, mìt vìll Holz ùnd eme Huuffe Negel, ìscht aber ìmmer verschtȁndig gsii fȕr öiseri Wöisch ùnd hȁt au e bsùnders liebi Frau ghaa. Ales ìscht echli grooss gsii an ere, de tìck Buuch ùnd de groossi Chropf – aber au s Iifüülen ùnd d Liebi zù öis Bueben ìscht ebeso grooss gsii. So sìmmer dȁnn, tank dene liebeswȕȕrdige Lüüt, as Wëërch ggangen ùnd hȁnd hölzigi Gweer ùnd Sääbel bbaschtlet ùnd mìt «Sìlberbrongs» aagmoolet. Ìm Konsuumhoof, nȁbet s Hërters Schmìtte hȁt mer doozmool fȕr 20 Rappe di schönscht Seupfechìschten ȕberchoo. Ìm Schùtt ìm Hìndernoord ùsse hȁmmer fliissig Chìnderwageredli ùnd anders Zuebìhöör gsuecht. Bì miim Vatter dȁnn ìmmer no Farbrȁschte vo siiner Moolerei gfrȍȍget. Dȁnn hȁts chöne loosgoo! Mìr hȁnd en Sanitäätswage bboue, drùff s root Chrüz gmoolet ùnd mìt zȁmebbȁttletem Verbandszüüg gfȕllt. Dezue anen ìscht en «Handgranaatewage», mìt härte Leemchùglen als Gschooss gfȕllt ùnd notüürli wie ali andere Gfäärt mìt «Taarnfarb» aagschtrìche woorde. Dȁnn ìscht no en «Wiit- ùnd Nȍȍchvertȁidigùngswaage» bbaschtlet woorde. Dë hȁmer mìt lange tȕnnen ùnd chùùrze tìcke Rueten ùnd Chnebel bìschtȕckt. En Verpflȁgigswage hȁts zù gueter Letscht au no ggëë, mìt Fallobscht ùnd tȕȕre Schtȕckli als Profiant. Ali hȁnd doo derzue biitrȁit ùnd halt dihȁime bì der Mueter bbȁttlet. Esoo sìmmer a de freie Nomittȁg schtȁndig ìm Roosetaal ùnen am Schaffe gsii. Wȁnn’s dȁnn eso gȁge de Viere ggangen ìscht, hȁt di lieb Frau Schoch zùm Chùchifȁischter uus grüefft: «Buebe! Hȁnd er Hùnger? Und Tùùrscht vom vìle Schaffe? Dölfi – haus ìn Konsuum ue ùnd hol is en Vierpfȕnder!» Jetzt [ 8 ] hȁmmer gwȕsst, was es gschȁlet hȁt, dȁnn die Froog ìscht scho mȁngmool vom Chùchifȁnschter hëër choo. Glii druuf hȁt dȁnn de Wërni, de jȕnger Soo, müesen aatraben ùnd hȁt öis e groosses Tablett mìt Gùmfi-Ankebrot bbroocht. Derzue anen en groosse Theehafe, vole Lìndeblueschtthee. Ìscht daas e Hërrlikeit gsii! Ali a ȁiner Rȁȁjen ùf s Schoche Brȁtterbiig obe, am Schnabuliere! Bald emool ìscht dȁnn die «Chliikùmpenii» schtartbìrȁit gsii! Mìt Soldaatehüet vo Zitigspapiir ùnd ere Haupmemȕtze vo Kartong. De Hìldibrand Ërnscht hȁt sogaar en rìchtige Chìndersääbel vo Metall ghaa ùnd ìscht Haupme woorde. Dezue de Dölf ùnd de Wërni Schoch, de Walti Zùrflue, em domoolige Poschthalter sin Bueb ùnd dem siini Schwöschter Jole (Jolanda), wo mer als Chrankeschwöschter uusgschtattet hȁnd. Dȁnn aber öppen au no d Brüedere Bietehader von Choschthüüseren ìm Tobel, ùnd notüürli iich, de Soo vom Gwand Brȁndli a der Paanhofschtrooss. Die lieben ùnd verschtȁndige Lüüt – ȁbe s Tachdecker Schoche, hani s Lȁbe lang nȕd vergȁsse, ùnd i fìnde, die Erìnnerig setti ùf die Aard emool feschtghaa wëërde! Lȁider ìscht bì vìle Zitgnosse s Verschtȁndnis fȕr d Juged nȕme grooss. Vìll wììrt au nù no gschùmpfe. Vìlìcht chùnt aber em Ȁinten oder em Andere bì dëre Gschìcht z Sìnn, ëër chönnti sich au emool bì der ȁigne Nase nëë!»
[ 9 ]