S ìscht ame waarme Taag ùm de Bȁttaag ùme gsii, de Fööne hȁt eso rȁcht waarmi Lùft ȕber d Oberlȁnderbëërg lo schtriiche. Wiissi Wùlche sìnd ȕber de Schȁidegg gschtande. Es ìscht ȁigetli eso rȁcht en Taag gsii zùm ȕber d Höger ùnd dùr d Wȁlder z lauffe. Mììr sìnd zwoor am Siliere gsii ùnd hettid en Aard nȕd de Wiil ghaa schtarch ùf d Ùmgȁbig z achte. Em Vormittaag ìsch mer bìm Rȁchen uufgfale, wie vìll Schwalben ùf ȁimool vor de Wùlchen ùmenandgfloge sìnd. I ha mìt miine bald 68 Joore sìcher no nie eso en groosse Schwaarm em Hìmmel gsee. Es hȁt mer dȁnn aber glii gschùne, die Vögeli seiged au ìmmer hööcher oben ùnd verschwìnded bald ìn Wùlche. E chùùrzes Wiili ha mi dȁnn nȕd gachtet, ùnd scho sìnd ali verschwùnde gsii. Daas hȁt mi aber echli lo noowesìne, ùnd es hȁt mer gschùne, das doo aaschiined Schwalben ùs em Noorden en chùùrze Znüünihalt gmacht hȁnd, zùm sich schtärche, vor’s dȁnn lutloos gȁge Süüde verschwùnde sìnd. Esoo ìsch mer dȁnn daas ùnd dises dùr de Chopf ggange. Bald mërki dȁnn, as doo zwȕschet de Geer- ùnd de Schȁideggschtrooss ìnen ȁi Chrìbleten ìm Graas ìnen ìscht. Heugȕpfer ì alle Gröössene sìnd ùmeggùmpet. I han aafoo di ȁinzelnen Aarte zelen ùnd bì ùf fascht zȁȁ verschìdni choo. Aagfange bìm groosse Heupfërd, ȕber de Wäärzebiisser, de Bëërghȕpfer ùnd e Grìle, won ùnermüedli no am Pöörtli musiziert, ìscht ales mùnter ìn Halmen ùnd Pletteren ùmegchrȁsmet, es ìscht e woori Freud gsii z luege. Jetz hȁt mi aber de Noochber ùs em Traumen usegholt. «Bì der ȁinte Chue hebs zwȁi voorigi Bȁi»! Janu! Hȁt mer halt de Rȁche ùf d Siite glȁit ùnd ìscht go luege. «Schöön wie d Natuur schafft», tȁnki ùnd bìn wìder ad Aarbet; alls ìscht ì beschter Oornig, d Nase vo dem Büsel gugget au scho bald. No e paar Minute gseeni wie’s fȕrschi goot, ùnd glii ìsch en wackere Mȕchel ìm Graas glȁge. Bì dem schööne Wȁtter lömmer das Busli grad bì de Mueter ùf de Wȁid. Scho zwoo Schtùnd schpȍȍter hȁts fascht em gliichige Plȁtzli no e Chalberchue ggëë. Ȁigetli hȁt gaar niemert draa tȁnkt ghaa, das Chȁlbli ìscht dȁnn au scho mùnter ùm d Chue ùmegschtoglet ùnd hȁt glii scho gmërkt, wohëër d Mìlch chùnnt. Bìm Aberȁche vom Schtroossepoort hȁni doo no drei jùngi Blìndeschliicher gsee ùnd eso rȁcht Freud ȕberchoo a dem Egge Wìse zwȕschet de Schtroossen ìne. Natuur z erlȁȁbe bruucht öppenemool ganz wenig, nù mues mer s Aug ùnd es Bìtzli Ziit haa defȕȕr; esoo chascht scho bì de grìngschte Veraalossig di woorschte Wùnder erlȁȁbe. [ 65 ] Zȁntùmen ìsch a dem Taag no gmääjet ùnd gsiliert woorde, esoo ìsches au sȁlbverschtȁntli, das de Milaan ùnderwȁgs ìscht. Em Nomittaag hȁnd grad drei ob de frìsch gschnìttne Wìsen ìri Flùùgkȕnscht zȁiget ùnd no toote Müüs ùnd Fröschen Uusschau ghaa. Ërdbìwoner hȁts dë Herbscht en Huuffe, ùnd es ìscht mȁngs Mool es versuumlis Määje, wìll ìmmer wìder Hëërdhüüffe de Mȁsserbalche verschtopfed. Nȕd so vìll Sùmmervögel gseet mer daas Joor wie fëërn, won ab Mìtti Sùmmer sùnderhȁitli vìll Ochsenaugen ùnd Brȁttschpììli gfloge sìnd. Was mer aber uuffallt, das gliichwoll vìll Raupen ùnd Räupli ìn Wìsen ùnd an Waldrȁnde noowe z fìnde sìnd. Z hoffe, de Fööne wëërd is no en guete Hërbscht brìnge, mȍchti dë erlȁbnisriich Taag zmìtzt ì de Frofaschtewùche mìt dene Ziile feschthaa ùnd fȕr schpȍȍteri Zite bìwooret wȕsse.
(Septämber 1994)