D Wȁberei Elmer ì der Chüewȁid hȁt ìn Driissger Jooren es Fabrìkfuerwëërch ghaa mìt zwee schnȁidige Choli (Rappen) am Tiechsel. De Fuerme, de Sepp Mullis, hȁt scho öppe müese schpeeren ùf em Bock obe, das em die zwee nȕd dùreggange sìnd. Das Gschpann ìscht mȁischtens zwȕschet de Wȁbereie Chüewȁid ùnd Mȕlibach ìm Fìschetaal hìnen ùnderwȁgs gsii. Aber au ìn Paanhoof usen ùnd fȕr de Puuregwëërb vo s Elmers ìscht gfuerwëërchet woorde. Zu dem Gschpann anen ìscht aber no en Handwaagen ìm Bìtrììb gsii. Mit dem ìscht de Honegger Hȁich vom Halperg obe hii ùnd doo, wȁnn s Fuerwëërch nȕd ùme gsii ìscht, mìt Ȁxprȁssphack ìd Güeterex use gfaare. Dë alt schwëërhöörig Maa, ìscht esoo au wìder emool ùnderwȁgs gsii mìt siim schwëëre Vierreder-Handwaage. Vo der Zùberibrùgg deruuf gȁgem Sìmmen ue ìsch em de Mullis mìt siim Fuerwëërch noowechoo. Vo de Platteschüür, won er fȕr d Landwììrtschaft e Fuer hȁt müese mache, ìsch er lëër ìd Chüewȁid ùnderwȁgs. De Sepp hȁt Verbäärmscht ghaa mìt em Hȁich ùnd hȁt en Hȁlslig ùf de Wage hìndere grüert; s Gschpann hȁt gwaartet, bìs de Handwaagen em hìndere Hooggen aaghȁnkt ùnd de Honegger ùf de Bock uegschtìgen ìscht. Dȁnn ìsches fȕr de Hȁich rìnger de Chüewȁid zue ggange. Aber oha lȁtz! Wo’s ùm de Chȁmirank deruuffaared, chùnnt de Hërr Daniel vom Büro obenaben ùnd hȁt wele hȁi go z Mìttag ȁsse. Won ëër s Fabrìkfuerwëërch mìt Passaschier gseet ùm de Rank choo, chùnnt ëër aber de Schtrooss noowen abe. Hȁt de Mullis uufghaa ùnd nȁbet em Waage de Honegger scharff aaglueget; ùf der aaghȁnkt Handwaage zȁiget: «Honegger, was ìscht daas fȕr en Waage?» «En Handwaage, Hërr Daniel!» «Jaa Honegger – ùnd waas macht mer jetz au mìt eme Handwaage? Mer ziet en vo Hand! Abhȁnke Mullis – Faare Mullis!» Esoo hat öisere Hȁich halt, ì Gotts Name, dë schwëër Handwaage müesam de Hoger uuf gschlȁikt ùnd ìscht fȕr kȕmftigi Ziten echli voorsìchtiger gsii mìt ›Hȁirite‹.
[ 60 ]