S Hesseschaagge hȁnd amel verzelt:
Vor vìle, vìle Jooren ìscht emool es Veneedigermanndli ì öiseri Gȁged choo. Es ìscht ȕberall ìn Reus ùnd Gȕbel, aber au sùscht de Felse noowe ggange. Wo’s es Wiili ì Land ùnd Pìrg ùmegsuecht ghaa hȁt, ìsches amen Oobig ìs Oberholz abe ggange. Deet seis ì der Sùnewììs uuftaucht, wo de Puur am Mȁlche gsii ìscht. Es hȁt si an en anegmacht ùnd aafoo verzele, werum das ëës doane choo seig. Ì siim Bëërgschpiegeli, wo mer dermìt dùr all Bëërg dùre gsäch, hebs erfaare, das doo ganz ì der Nȍȍchi en groosse Schatz verboorge seig. Eb nȕd de Sùnewììspuur ìmm well hȁlffe das Gold go hole? De Sùnewììsler hȁt näume nȕd rȁcht wele, die Sach ìsch em nȕd rȁcht ghüür gsii, ùnd er hȁt Angscht ghaa, sini Frau ùnd d Chìnd vìlìcht nie me z gsee. Si Frau aber, won ìmmer gëërn echli gröösser too hetti, als’s es ȁben ùf de Sùnewììs ggëë hȁt, ìsch ìrem Maa ìn Oore glȁȁge, ëër sell doch ùm tuusig Gottswìlen ȁmel au mìtgoo, esoo rìng chömm ëër sìcher siiner Lȁbtig nȕme zù Gȁlt! Ùnd wìll dë Maa ȁbe mȁngs Mool siim Wiibli hȁt mȕse folge, hȁt de Sùnewììspuur chliiluut zuegschtìmmt: «Me cha’s jo emool probiere, grad as Lȁbig wììrts goppel nȕd goo»! Esoo ìscht das Manndli ì der Sùnewììs ùsse bblìbe – mer mües ȁbe waarte, bìs s rȁcht Zȁiche seig! De Puur hȁt efangs Aarbet ghaa, siini Oorue z verbëërgen ùnd de Veneediger all Taag gfrooget, öb’s rȁcht Zȁiche nonig bald chömm? Dëë hȁt en bìruiget: ëër well en dȁnn scho wȕsse loo, wȁnn’s Ziit sei. Emool zmìtzt ì de Nacht, ìscht das Mȁnndli uufgschtanden ùnd hȁt au de Sùnewììsler gweckt. Ëër sell gschwìnd mìtchoo, ì siim Bëërgschpiegeli heb ër gsee, das hìnicht dë Schatz z hole seig. De Puur ìscht schloofftrùnken uufgschtanden ùnd si Frau hȁt em no iigschärft, ȁmel joo en groosse Sack mitznëë, dan ëër mȕglischt vìll Gold chönn iiphacke! Esoo sìnds dȁnn looszoge mìtenand, ìn e schtockfeischteri Nacht use. De Veneediger sȁit ùf em Wȁȁg, de Puur tȍȍrffi ùms Chȁtzers ekȁis Wort me rede, sùscht sei dȁnn nüüt z hole. Dääwȁg sìnds dȁnn gȁgem Maarchschtȁi ue, ùnd es ìscht em Sùnewììsler sìcher nȕmen orchig gsii ùnder em Brùschtblȁtz, aber ëër hei ìmmer an Sack tȁnkt, won er ȕber d Achsle trȁit. Was mached ȁcht au d Noochbere fȕr Auge, wȁnn ëër mìt some schwëëre Sack voll Gold hȁichùnnt? Es ìsch dȁnn echli gfȕȕrchig gääch abe ggangen ì de Feischteri, bìs die zwee Mane zmool vor ere hööche Felswand gschtande sìnd. De Veneediger gìt no es Zȁiche, das sin Biglȁiter ȁmel joo schtìle seig; dȁnn nìmmt er ùs sim Sack en Schtȁcken ùnd chlopfet demìt an Felsen ane. Tùmpf hȁts ùs em Bëërg use wìderhallt. [ 57 ] Ùf ȁis Mool sìnd die Zwee vor emene groossen Isetoor gschtande. Wìder chlopfet de Veneediger, jetz a das Toor ane, ùnd vo dìne chùnnt en oohȁimliche, hoole Toon zrùgg. Dȁnn tuet sich s Toor lutloos uuf, ùnd es hȁt sich vor enen en wiite Felsesaal uuftoo. Hells Liecht ìscht ùf der ȁinte Siite, ùf der anderen e schuuderhafti Tȕnkli. De Sùnewììspuur ìscht zwȁimool mìt der Hand ȕber d Auge gfaare, seb’s em ȁmel nȕd bloos träumi? Aber es seig alls chloori baari Woret gsii. Ùf de Siite wo’s hell ìscht, doo sei en iifaam schööni Frau gsȁsse. Ùf de tùnkle – ach Gott – ùf ere rìsigen Isechìschten obe, es ganz chȁtzersgruusaams Tier; wie de Sùnewììsler sii Lȁbtig nie gsee ghaa hei. D Frau, won eso bsùnderbaar schöön blooni Auge hȁt, tuet en Wìnk, ùnd das schuuderhaft Wȁsen ìscht ab de Chìschten aben ì der Tȕnkli verschwùnde. De Veneediger hȁt de Puur lo schtoo ùnd haut’s tìfig hìnder de Chìschte hëër. Waas aber hȁt de Sùnewììsler gmacht? Ëër schtoot wie aagnaaglet ùnd chan nüüt, weder di ganz Zit di schöön Frau mìt de bloone Augen aagaffe! Won en de Veneediger am Äärmel nìmmt, lueget ër dëë ganz vergelschteret aa. Dëë hȁt si aber nȕd uufhaa loo ùnd ziet sin Gschpaanen ȁifach mìt. Es heb es iifaams Chrache ggëë, wo s isig Toor zuegschlagen ìscht. D Nacht heb de Veneediger ȁifach verschlùckt, ùnd sin Bìglȁiter heb ì der Feischteri nȕd gwȕsst wo uus ùnd aa! Ër hȁt nüüt weder di schöön Frau mìt de bloonen Auge vor sich gsee, ùnd s ìscht em hìmmelangscht woorde, seb ëër ȁcht jeemools de Wȁȁg ìs Oberholz abe wìder fìndi? Lang ìsch er dȁnn an Pöörter ùnd Felse nooweggroopet – bìs ëër ìm Maarchschtȁi ùssen ȁismool wìder ùf de Poowȁȁg choo ìscht. Eerscht jetzt chùnnts em z Sìnn, das ëër jo vergȁsse hȁt, siin Sack mìt dem löödige Gold z fȕle, wo de Veneediger ase hampflewiis ì siin ȁigne versoorget hȁt. Aber doo ìsches z schpoot gsii! – Wien ëër au ìscht go sueche, so lang er glȁbt hȁt, nie hȁt ëër a dene Felse hìne wìder es isigs Toor gfùnde. De Veneediger aber ìscht verschwùnde fȕr ali Ziite! Weder von ìmm, no vo siim Bëërggold ìsch jee me öppis gsee woorde! Vo dëre Ziit aa hȁt de Sùnewììsler aber ziitlȁȁbes öppis noowetrȁit – nüüt vù goldiger Pracht! Nȁi, aber vù de schööne bloone Auge, wo d Bëërgfee deet tüüf ìm Felsen ìne ghaa hȁt, hȁt ëër fȕrderhii ales bloo gsee! Ìscht s Wȁtter no so grau ùnd s Graas so saftig grüe, de Sùnewììsler hȁt, mìt siine Augen ales bloo aaglueget.
[ 58 ]