«Es hȁt en andere gholzet!»

Es mag vor öppe 30 Joore gsii si, do hȁts emool en zȕmpftige Schtùrm ggëë, Ziegel sìnd von Tȁcheren abebbloose woorden ùnd Bäum ì Fȁld ùnd Wald ùmtoo. Esoo au ìm Sani ùsse, bìm nöie Tokterhuus. Architȁkt ùnd Schtìftigskommissioon hȁnd zwoor die hööche Tane vor em Boue wellen ùmtue, doch d Forschtbìhörde hȁnd nȁi gsȁit, esoo hȁt mer’s dȁnn halt ì Gotts Name schtoo loo. Jetz aber, bì dem Schtùrm, hȁnd die vom Graabe hëër ì de Wùùrzle gschwächte Tane nȕme möge ghebe, ùnd ȁini hȁt dȁnn bìm Chnȁchtehuus de vorder Egge zȁmegschlaage. Glii drȕberabe hȁt dȁnn d BGB1 ìm Taalegg hìne Parteiversammlig ghaa. D Lüüt sìnd noodisnoo aagrùckt, am vordere Tisch ìscht, nȁbet em Brùnner Frìdel ùnd mììr, au de Forschtmȁischter Dȕbedorfer ghocket, ùnd mer hȁnd daas ùnd dìses diskutiert, wȁg de Schuel ùf de Bùùrg ùnd esoo. Als ȁine vo de letschten ìscht de Verwalter Chüenzi vom Sani choo, hȁt si zeerscht ùmglueget ùnd ìscht dȁnn schtracks ùf öisere Tìsch zuegschtüüret, mer hȁt em’s grad aagsee, jetz chùnnt öppis, esoo verdȍȍchtig hȁts em ìn Augewìnklen ìne zùckt. Ëër hȁt beed Hȁnd ùf de Tìsch uufgschtȕtzt, de Forschtmȁischter schaarff aaglueget ùnd dȁnn ùf siini fiini Aard gsȁit: «Jetz hȁt aber en andere gholzet!» Dȁnn hȁt ëër rȁchtsumkeert gmacht ùnd ìscht an andere Tisch ane gsȁsse. Niemert hȁt öppis gsȁit zù dëre Sach! Aber em Forschtmȁischter siis Gsicht hȁt mee as ȁben uustruckt: «Rȁcht haa chönnscht, aber schwige setscht!»