Ìm Nüünzähùndertföifi ìsch s eerscht Mool ìm Hüebli e Frau Leereri woorde. No em Ernscht Ùngrìcht, wo fȕr siini Schtrȁngi allgìmȁin bìkannt gsii ìscht, hȁnd d Hüeblischuel-Bȕrger scho echli Bìdȁnke ghaa, seb daas au rȁcht usechömm. De Vatter hȁt mȁngmool verzelt, wie bsùnderbaar di groosse Buebe gmȁint hebed, jetz chönni mer dȁnn ì der Schuel mache, wa mer well! Aber – Ohȁȁlȁtz! Schiinbar hȁt das Wiibervolch au vor de grossen Achtklass-Schtȕli absoluut ekȁi Reschpȁkt ghaa, vo alem Aafang aa ìsch e schtraffi Oornig ghalte woorde, ùnd die, won nȕd hȁnd welle ›schpuure‹, hȁnd ì chùùrzer Ziit gmërkt, wo’s dùregoot. D Anna Maag hȁt ene scho grad zeerscht de Tariif erchläärt, ùnd es hȁt’s au glii de langsamscht mögen erlìcke, das si doo jede z tùppe heb. Esoo ìsch es dȁnn choo, das elteri Lüüt no ìn Driissger-, Vierzger Joore vo sȁbner Ziit verzelt hȁnd ùnd voll Achtig vo der erschte Hüeblileereri prìchtet woorden ìscht.
[ 62 ]