Emene scho lang verschtoorbne Hüebler ìsch emool an eren Oberhölzler Fasnacht es tùmms Malöör passiert. Ì siinere Laarv ìne hȁt er si nȕd gachtet ùnd ìsch mìt em Elebogen ìs Fȁischter vo der Wììrtshuustȕȕren inegschossen ùnd hȁt es Schiibeli, wo scho lang fascht blìnd gsii ìscht, usegschlage. Schiints hȁt dȁnn öpper der Olga ì der Chùchi ùsse vo de Sach prìchtet, ùnd die hȁt de ›Tääter‹ uufgforderet, sich z mȁlden ùnd de Schade z zaale. Dëë ùnd der ȁint heb dȁnn die Sach aaglueget ùnd gfùnde, wȁg dem alte Schiibeli müessti mer nȕd grad esoo es Gschrei mache, die blìnde Fȁischter hetted’s scho lang emool nöötig z ernöiere. Und wìll d Wììrti grad scho de Priis, wo dë Schade choschti, gsȁit hȁt, tȁnkt öise Hüebler: «Jo nu, zaaled mer halt, aber wȁnn scho dȁnn scho!», hȁt de Bȁȁseschtììl gnoo ùnd di andere Schiibeli ȁ no usegschlaage, die seiged ìm hööche Schaden ȁinewȁȁg scho ìmbìgrìffe! Doo hȁt er aber d Rȁchnig, ìm woorschte Sìnn vom Wort, ooni de Wììrt gmacht ghaa, dëë ìscht nȁmli chȁtzerstaub woorden ob der Sach, ùnd mer heig dȁnn schpȍȍter ghöört, die Zwee hebed denand langesziit de Gruess nȕmen abgnoo. De Hüebler mues au lang en Bogen ùm d Kantonsgrȁnzen ùme gmacht haa.