Wȁnn’s nȕd wott schlooffen ì de Nacht,
Gìdanke trȕled ì mim Chopf,
nȕtzts nüüt sich z trëëje forsch ùnd sacht.
Besser packsch die Sach am Schopf,
schriibsch uuf was di bewegt.
So hȁni mȁngi gueti Sach,
bìs zùm näächschte Morge
verwooret ùnd abrüeffbaar gmacht,
Ùf em Papiir versoorget,
wo’s bliibt fȕr langi Ziit.
Soo ìscht mȁngs wìder fȕrechoo
ùnd woorde druus e Gschìcht,
wo ȁigetli vergȁsse scho,
jetzt hȁts wìder Gwìcht,
lȁbt wiiters au ìn Vërse no.
Ȕberduuren aber wììrt es gaar
miich ùnd mi Lȁbeszit.
Bìsȁȁge »Wie es einmal war«,
wȁnn nùr s Aadȁnke bliibt,
an e lang vergangni Ziit!