Zrùggtȁnke
a vergangni Ziit,
Freud schȁnke,
wȁnn’t soo wìtt !
Ùs volle Sìnen
ufehole,
zȁmeriimen,
usemoole,
Vëërs ùnd Gschìchte,
au ȕber chliini
Sache prìchte.
Nȕd wȁltbìweged,
aber woor !
Uufreged?
Gaar kȁi Gfoor.
Echli Gschpüür
fȕrs Ȁchti,
ùnd derfȕȕr
dȁnn s Schlȁchti
nùr aadüüten
ùnd nȕd mee,
das es vìle Lüüte
Freud mag gëë!
[ 51 ]