Dezȁmber 95
Ich bìn ame schööne Wìntertaag, no em Mìttag ìd Rüti ue en alti Bȁȁsi go bsueche. Ùnderwȁgs dùr s Elbatobel hìndere hȁni scho e treui Bìglȁiteri ghaa. E Wasseramsle ìscht scho chùùrz no de letschte Hüüser vor mer hëër gfloge, hȁt jedes Mool ùf eme Schtȁi oder ùf ere Schwelen obe gwaartet, bìs i e paar Meter hìnedrii ìres suuber Gfìder hȁ chöne bìwùndere. Dȁnn flüügt si wìder fȕfzg Meter wiiters zùm ernöit ùf der ȁinsam Wanderer z waarte. Ùnder de Woonfabrìk ì de Rietwiis ùsse hȁmmer is dȁnn trȁnnt ùnd ich bìn der alte Trùcklȁitig ìs Tùrbiinehuus vo de vordere Jonetaaler Wȁberei noowe, obsi em Joonetal zue gschtìge. Bìm Wìsetal hìne hȁts mi gwùnderet, wìder emool bìm eemoolige Wejer vo de mëchaanische Wërchschtatt vom Schufelberger oder schpȍȍter Schtȁinimaa verbii ìd Rüüti ufe z goo. An Wideschtuude bì den ùndere Joonetaalquȁle gseeni scho vo wiit ùnenue es reegs Triibe ìn Eschten ùme. Won ich dȁnn gnäuer hëreluege, ìsches e ganzes Zȕgli Huubemȁisli, wo sùscht ȁigetli rȁcht sȁlte sìnd. Nù doo sìnds frööli em Ùmetùrnen ùnd sueched d Escht no Mȁdli ùnd Ìnsȁktenȁier ab, es ìscht grad e woori Freud zùm es Wiili raschten ùnd zueluege. Ich ha’s dȁnn nȕd chöne verhaa, mìt em Robert Müedeschpacher, won ob em Wald zue Holz glade hȁt, go schprȍȍchle. Won i dȁnn gȁg de Rütihüüser hìndere lauffe, gseeni grad ob em Reserwar en Bùntschpȁcht de Baum uuf tùrnen ùnd doo ùnd deert öppis ùs de Rìndeschpȁlt usebìcke. Dȁnn ìscht de Robert hìnder mer hëër z faare choo ùnd hȁt en ganze Schwaarm Mȁise, Fìnke, Wachholdertrosslen ùnd au öppen en Amsle lo ì die alten Obschtbäum hìndere flüüge. Es hȁt mer rȁcht woll too, hani doch ì de letschte Zit ìmmer wìder ghöört, es heb kȁi Vögel me ùme; sȁlten ȁine verìrri sich no an es Fueterhüüsli. Wȁnn i tȁnke wie vìll Buechnȕssli ùnd anderi Wìldfrȕcht ìm Hërbscht ùme gsii sìnd ùnd wie mìld bìs jetz s Wȁtter, aber au zmȁischt offne Bode, dȁnn wùnderets mi kȁin Bìtz, die Vögel hȁnd jo ìn ìrem notüürlichen Umfȁld woorhaftig gnueg z bìcke gfùnde.
Nach em Bsuech bì de Bȁȁsi Hùlda bìni dȁnn daamool em Wanderwȁȁg noowen ìd Mȕlrüti abe gloffe. Hȁn ùnderwȁgs de Chrääje zueglueget, wo vùm Fìschetaal hëër ȕbers Joonetaal fȕren ìrne Schlooffplȁtze zue gfloge sìnd. wȁmmer ȕber Wùchen uus dë oobedligi Flùùg aalueget ùnd au no öppen en Blick ùf d Uur tuet, chamer ì vìllne Fȁll druuf schlüüsse, wie s Wȁtter wììrt. Wȁnn’s ruuchet, gseet mer die Gwäägge vìli Mool dirȁkt ìs Brùgglewȁldli zùm go bernachte flüüge. Anderefalls gìts vorhëër no e Versammlig ìm Holzschtrȁiffen obe, wo sich vo de Schȕsselwììs ob de Haselschtuud ìd Schtȁig hìndere ziet. Grad vor chùùrzem hȁni deert zwȕschet 80 ùnd 100 Gwäägge bì der Sammlig vor em Schlooffe gsee, si hȁnd’s no es Wiili rȁcht gsellig ùnd chùùrzwiilig ghaa. Dȁnn [ 39 ] sìnds bìm Iinachten ȁinzeln oder ì Grùppen ooni Komȁntaar ìn ùndere Wald abegsȁglet ùnd deet schtìlen ìren Schlooffplatz go sueche. Am andere Moorge wììrt das dȁnn ì der ùmgcheerte Rȁȁjefolg wìder ȕbers Doorf gȁgem Joonetaal hìndere goo.
[ 40 ]