(S Schuemacher Emmi)
Scho de Vatter vom Schuemacher Emmi, de Chrìschtian Oberholzer, ìscht langi Zit Sìgerscht gsii ì der Kapȁll ìm Oberholz. Die Oberholzer Famìlie hȁt sìd lange Joore s grau gschìndlet Huus nȁbet em Pfarrhüüsli bìwont. Früener sìnd doo gaar zwoo Famìlie sȁsshaft gsii, ùnd das Huus esoo no dùr de Fììrscht dùre tȁilt. Scho wo der alt Schuemacher no glȁbt hȁt, hȁnd ìnn di beede Tȍchtere bìm Lüüten abglööst. Es ìscht no ì de früene Juged vo mììr, ìm Sùmmer am Moorgen am föifi glüütet woorde. Und d Oberholzer hȁnd sich dernoo ìres Tagwëërch iigrìcht. Min Vatter hȁt amel verzelt: «Der Eduart, wo dȁnn s Lüütamt ìneghaa hȁt, ìscht emool em Moorge vertschlooffe. Heb dȁnn tȁnkt, es fali mee uuf, wȁnn z schpoot glütet wììrt, ùnd esoo halt ȁimool niemert am föifi gweckt.» Druuf heb en dȁnn am Oobig de Celeschtii aaghaue: «Du hȁscht hȕt e Schtùnd z schpoot glüütet.» Druuf dȁnn schiints di trääf Antwort ȕberchoo: «Du hȁsch es ȁmel sìcher nȕd ghöört!» Item!
Ich wett aber doo vom ›Schuemacher Emmi‹ verzele! Ìm 1895i gìboore, hȁt si es paar Joor, ùm der Eerscht Wȁltchrieg ùme, zùm Tȁil ùsswärts ddienet, aber au es Wiili bì de Mëchaanische Schtìckerei ìm Oberholz gschaffet. No em Tood vom Chrìschtian Oberholzer ìscht dȁnn s Schuemacher Emmi zueschtȁndig gsii fȕr d Kapȁle, ùnd demìt notüürli au fȕrs Lüüte. Wo d Hùlda ìm Pfarrhüüsli zù ìrer Schwöschter ùf Laupen abe zoge ìscht, hȁt s Emmi Oberholzer au em Walder Pfarrherr Zmoorge gmacht, wȁnn ëër eme Mìttwùche‚ jedi Wùche do ue ìscht cho e Mȁss lȁȁse. Ich bsìnn mi ad Abdankig ìm Ȁinesìbezgi, wo de doomoolig Pfarrer ase fiin das ›Schuemacher Emmi‹ bìschrìbe hȁt. Es sìnd mer aber au Erìnnerige wach, wien öis Ghȁischtchìnd s Rȁtschen ì de Kaarwùche erchläärt woorden ìscht. D Glogge-Seele seiged zùm Sȁgne z Rom ùne, drùmm wëërdi ebe schtatt glüütet mìt de Rȁtsche d Bȁtzit ùnd de Mìttag aazȁiget. Wȁnn ìmmer mögli, hȁt mer’s drùmm als Chìnd grìchtet, das mer amel hȁt müese zùm Schuemacher ìs Oberholz, wȁnn grȁtschet woorden ìscht. Die Aarbet hȁt aber nie s Schuemacher Emmi oder der alt Chrìschtian Oberholzer gmacht. Do ìscht ìmmer ȁine von schtarche Noochberen iigschprùnge. Öppe de Töneli Edwin oder de Gottfriid ùnd schpȍȍter de Schnyder Bȁnni oder ȁine vo siine Brüedere. Die Rȁtschen ìscht ùf em Doorfbrùnen uufgschtelt woorden ùnd hȁt dȁnn öppe föif Minute müese trìbe wëërde. Wìll de Brùnen e gueti Resonanz ggëë hȁt, ìscht das liecht ìm Fȁlmis ȁne z ghööre gsii. Bsùnderhȁitli hȁts öis Chìnd amel gfreut, wȁnn a der Ooschtere wìder s gwonti Lüüte vom Oberholzer [ 54 ] Chappeli choo ìscht ùnd es ìscht ȁim gsii, die zwoo Glogge jubled eso rȁcht rùndùmen ad Bëërghȁng ue. Es Vierteljoorhùndert ìscht scho ìs Land ggange, das mer ›s Schuemacher Emmi‹ ìs Graab glȁit hȁt. Fȕr miich ìsch si no en Erìnnerig an e gnüegsaami alti Jùmpfere, en frìdliche Mȁntsch, wo zùm Oberholz ghöört hȁt wie d Chappelen ùnd s chlii Schuelhüüsli. Ùs ere Zit, wo’s kȁin Schiilìft ggëë hȁt, aber au kȁi theereti Schtrooss ùnd no niemert am Bëërg es Auto gfaaren ìscht.
[ 55 ]