Ich bìn am Rhii noowe gloffe.
hȁ chuum en Mȁntsch aatroffe.
Bìn mȁngmool schtùndelang ggange
und miine Gìdanke nooghange.
Hȁ d Döörfer em Wȁȁg noowe gschauet
ùnd de Hìmmel wo hööch drȕber blauet,
d Bȁch wo ùs felsige Grȕnde
ìm Taal ìn Rhii ine mȕnded.
Zoobig, ȕber Wȁȁg ùnd Schtȁȁg ùnd Brùgg
hȁni, wìder ìd Gasërne zrùgg,
vìll nöiji Chraft dȁnn mìt mer gnoo!
ìn Gìdanke. – – – – –
Die Wùche sìnd glȁitig ùme,
vìll z rasch, soo hȁts mer gschùne,
goot d Ziit ìn Bëërge verbii!
Es ìscht au en Uusnaamssùmmer gsii!
Elf Wùchen ùnd nù föif Taag Rȁȁge,
vìll z troche, so ghöört mer doo sȁȁge.
Fȕr miich ìsch es hërrli gsii!
Au jetz – fȕfzg Joor dernoo !
[ 58 ]