De Vatter hȁt verzelt:
Ìm Zwȁiezwȁnzgi hȁt de Hüebligmìschtchoor ìm Lauf ùsse s Volksschtùck ›D Doorfhȁx vo Trìbeldìngen‹ uufgfüert. Wìll ìmmer vìll Lüüt ùf de Büüne gsii sìnd ùnd di mȁischte no mìt Negel oder Soleschȕtzer a de Schue, heb das s ganz Theaater gschtöört. Esoo heb de Lȁiter vom Verȁin ùnd Hüebli Leerer d Idee ghaa, mer mües de Bode mìt eme Teppich abtecke. Doo derfȕȕr heb sich de Bodeteppich vom alte Tùrnchȁller ìm Hüebli-Schuelhuus, zwoor rȁcht abgwetzt, guet gȁignet. Wo s Theater verbii gsii ìscht, hȁnd em Määntig Nomìttag e paar Maa d Büünen ìm Lauf ì der Wìnde versoorget. De Vatter hȁt gȁgem Oobig ane die Teppich efangs bìs ìd Ghȁischtwȁid ane bbroocht, zum’s no em Mȁlchen ìs Hüebli fȕrebrìnge. Will’s a dem Novȁmberoobig no kȁi Schnee ghaa hȁt ùnd de Moo au nȕd vìll Helli ggëë hȁt, ìsches ȕber d Brȕggli no rȁcht tùnkel gsii. Item, wo de Vatter mìt siine zwee Teppichrȕgel, ȁinen ùf der Achsle, der ander ùnderem Aarm, ȕbers zwȁit Brȕggli laufft, gäbs zmool en Schrei, ùnd e Paar Lüüt seiged devoogschprùnge. Ùnder siire Bùùrdi ùne hejg ëër niemert chöne erchȁne. Em nȍȍchschten Oobig seiged s Ërnis Pùùrschten ùs em Geer z drìttehööch ìd Hȕtte choo. «Mìr müend go d Fabrìklerìnen abhole, s Chȕȕrzifräuli oder sùscht es Gschpȁischt hȁts nȁchtig iifaam verschreckt!» Wo dȁnn de Vatter em zwȁiten Oobig vom Mìlchiinȁmer vo dëre Eskorte ghöört hȁt, ìsch em sofort klaar gsii, was dë Schrei bìdüütet hȁt ùnd weer das Gschpȁngscht gsii ìscht. Gliichwoll hebed sich die Frauen ùnd Mȁitli no es Ziitli abhole loo. Sii hȁnd drùmm scho lang ìm Tùnklen Angscht ghaa, wìll ne d Hessner Babett ìmmer ale Chog Aberglaubegschìchte verzelt ghaa hȁt. Wȁnn’s eren öppe gaar z lùschtig too hȁnd ùf em Hȁiwȁȁg ùs de Wȁberei, hȁt si au ìmmer mìt em ›Chȕȕrzifräuli‹ ddrooet ùnd ìscht sìcher di eerscht gsii, wo fùrtgschprùngen ìscht. Zù all dem ìscht notüürli no ›D Hȁx vo Trìbeldìnge‹ vùm Gmìschtchor choo, wo ȁ no hȁt chöne die jùnge Lüüt ìm Tùnkle lo Gschpȁischter gsee.
[ 27 ]