Hȁsch Aarbet ghaa, Joor ii ùnd uus
di gmüet dùrs ganzi Lȁȁbe,
Ȁimool muescht halt ùs em Huus,
doo weerscht di dȁnn vergȁȁbe.
Gaar mȁnge hetti’s liechter ghaa,
hȁt Chrampf ùnd Müesal wele.
Ëër tȁnkt: «I schtele no de Maa,
ùf miich chammer no zele!»
Doch d Joor vergönd, dermìt au d Ziit,
wo dììr beschìden ìscht,
s brìngt jedes Freud ùnd Müesal mìt,
wo chùnt – erblüet ùnd dȁnn verlìscht.
[ 38 ]