Es hȁt mer en alte Noochber verzelt,
ich hȁ mers gmërkt ùnd ùf d Site gschtelt,
Vìli Joor schpȍȍter, doo grabi’s uus,
tȁnke wìder zrùgg as alti Huus.
Dë alti Schtȁnderbou – en uuralti Sach,
mȁngs Joorhùndert hȁt mer glȁbt ùnder dem Tach,
sìnd Lüüt vo doo wiit useggangen ìs Land,
hȁnd vìlìcht verbesseret ìren Schtand.
Das Huus ìscht abbroche, nienet me!
Nur ùf alte Fotene ùnd Zȁichnige z gsee!
Esoo ìscht halt s Lȁȁbe vo Mȁntsch ùnd Huus,
ȁimool wȕscht jedes sis Doosii uus.
[ 33 ]