Bìn dùr de Hërbschtwald gloffe,
dùr tüüfs bruuns Laub,
ùnd hȁ’s ase rȁcht gnosse,
das ales wììrt zù Hëërd ùnd Schtaub.
S Joor hȁt sich jetze gfùnde
am Ȁnd vo siiner Ziit.
Es chönd zwoor tùnkli Schtùnde,
d Sunn tüüff em Hìmmel bliibt.
Doch obsi goots bald wìder
no gaar nȕd langer Ziit.
Ìn Chnöschpli vo Baum ùnd Flìder
hȁimli nöis Lȁbe triibt!
So wììrts woll wìder wëërde
Früelig mìt Graas ùnd Laub.
E farbigs Wȁchselschpììl ùf Ëërde,
wȁnn’t as Schöpfers Verhȁissig glaubscht.