Ich mag mi, wȁnn ich wiit zrùggtȁnke, draa erìnnere, das ì de Famìlien ìmmer wȁmmer ìscht go lauffen ùnd derbii dùr tìck ùnd dȕnn, das hȁisst, dùr de Wald ùnd d Schtuude gloffen ìscht, nùr ȁine vo öis en Holzbock hȁibbroocht hȁt, nȁmli de Vatter. Es ìscht gsii, wie wȁnn die choge Plooggȁischter an ìmm am mȁischte Freud ghaa hetted. Mer hȁt dȁnn gȁit, si göngid hauptsȁchli ùf Lüüt mìt süessem Bluet. Was ich aber doo nȕd uusdividiere mȍcht. Ich hȁn dȁnn aber vìll schpȍȍter vernoo, das au e paar vo mine Cousin ìmmer öppe Zecke mìthȁibbrocht hȁnd. Ase mags jo vìlicht scho sii, das wie au ìmmer di sȁbe Schpìnetier ìri Opfer, seig das jetz wȁge dem oder dìsem, scho wëërded mee oder weniger uuslȁȁse. Ȁis wȁiss ich aber ganz sìcher, früener hȁt niemert Angscht ghaa vor eme Zeckebìss, ùnd ich hȁn eerscht vor wenige Jooren erfaare, wie gfȍȍrlich das es halt ìscht. Öiseri Tochter Johanna hȁt eso en Bìss ghaa ùnd dervoo en groosse roote Flȁcken ȕberchoo ùnd drùfabe müesen en Antibiootikakuur mache. Sii ìscht no guet dervoochoo, hȁn ich doch vo andere ghöört, wo öppis Äändlis wie Glȁnkrheumatismen ȕberchoo hȁnd, wo’s langi Ziit au Müedigkȁit ùnd Schmëërze mìt ùmetrȁit hȁnd. Es chan aber sìcher nüüt ȕbertrȁit wëërde, wo’s ì de Gȁged gaar nȕd gìt. Mìt andere Worte, wȁnn d Holzböck die Viire nȕd nȍimen uufglȁse hȁnd, chönds es au nȕd wiitersgëë.
Es ìscht mer aber ì dem Zȁmehang no es Erlȁbnis ìn Sìne, woni sìcher nie wììrde vergȁsse. Bì öis sìnd ìmmer d Chatze vor de Huusschtȁȁgen ùne gfueteret woorde, wìll die ì der Chùchi ìne sùscht e Söioornig gmacht hȁnd. Ase hȁt mer amen Oobig schpoot es Raschlen ùnd Tschȁttere vor de Huustȕȕre ghöört, ùnd bìm gnau Nooweluegen en halbgwachsnen Igel gsee no de letscht Rȁschte vom Chatzetȁller zȁmeschlȁcke. Dëë Kȁrli hȁmmer druuf ìd Chùchi iegnoo, zùm en öiserem eltschte Bueb zȁige. Wo mer bìm helle Liecht das Igeli gnäuer gschauet hȁnd, ìscht dëë zwȕschet de Schtachlen ìne vole Holzböck gsii! Di mȁischte devoo ase voll Bluet gsoge, das mer’s mìt de Pinzette liecht hȁt chönen usenëë. Ich tȁnke drùm, das vìli vo öiserne Wìldtier, aber au Hȕnd ùnd anderi Huustier sërigi Huuslüüt mìt sich ùmetrȁȁged. Ùnd ȁben au mȁngi Chranket nȕd nù d Lüüt, sondern au ìri Mìtbìwoner bìfaled, ùnd ase halt vo deethëër wìder zrùgg zùm Mȁntsch de Wȁȁg fìnded. Mer hȁt jo scho lang gwȕsst, das Pescht ùnd Cholera, die zwoo gfȍȍrliche Chrankete, ì de Vergangehȁit mȁischtens vo Ratzen ùnd chliinerem Oozìfer wie Lüüs ùnd Wȁntelen ùf de Mȁntsch ȕbertrȁit woorde sìnd. Ùnd mìt de Ziit wȁge de bessere Hygieene fascht ganz verschwùnde sìnd.
Nu ì de hȕtige Zit schiints aber wìder voorzchoo, das eso e böösi Sach grad vo de Zecke, wo’s aaschiined au wìder ì gröösserer Zaal gìt, vo Mȁntsch oder Tier hëër e Bìdroohig vo öis allne wo gëërn dùr Fȁld ùnd Wald schtrȁiffed chan sii. Esoo hȁt mìr vor chùùrzem e Frau verzelt, das ìre Hùnd ìmmer vom gliichen Oort, au wȁnn er a de Lȁine goot, dërig Holzböck hȁibrìngt. Es goot zwoor nȕd wiit dùr d Schtuude, aber es ìscht deet au no bsùnders nass, ùnd es Schtùck, wo vo vìllne Wìldtier regelmäässig em alte Wìldwȁchsel nooweggange wììrt.
Fȕr de Mȁntsch schiint mer’s ȁifach, sich vor de Holzböck z schȕtze, langi Hosen aaleggen ùnd halt bìm Hȁichoo Aarmen ùnd Chopf echli gnäuer ùnder d Lupe nëë.