Es Hȁimli zììrpet deert am Poort
ùnentwȁgt sis Früeligslied ...
Das Joor gseet mer scho ìm Mai a jedem Poort en Aazaal Grìle. Die hȁnd sich aaschiined ìm letschte hȁisse Sùmmer bsùnderbaar wool gfüült ùnd sich au wacker vermeert. Scho früe sìnd ȁim dȁnn hüür di ovale Löcher ì de Pöörteren uufgfale, ùnd sobald’s warm gnueg gsii ìscht, hȁnd sich di eerschte Hȁimli dervoor a der Sùne gwäärmt. Glii ìscht vo der Haselschtuud bìs ìs Töbeli hìnderen ȁis Zììrpen ùnd Juble gsii.
Ich hȁn ì de jùnge Joore rùnd ùms Fȁlmis ùnd Ghȁischt ùmen eender wenig Grìle ghöört, ùnd wȁnn scho, dȁnn mȁischtens a de Pöörter vo de Sandgrueb gȁge d Schtȁigass abe, wo en waarme lockere Bode die Viicher sìcher bìgȕnschtiget hȁt. Hööcher obe hȁts aber ìmmer au vìll Zikade ghaa, won an Chrüüter uufgfale sìnd wȁg em ›Gugguschpeutz‹. Das ìscht nȁmlich d Jugedwiege vo dëre chliinen Insȁktenaart. S Wiibli schtìcht ìd Pflanzeschtȁngel inen ùnd lȁit es Ȁili derzue, s Mȁdli wo uusschlüüft soorget derfȕȕr das de Pflanzesaft nȕd versiigt ùnd ërzüügt es Schüümli, wo’s sich drìnìne gschȕtzt bìs zùr Verpuppig ìm Bode chann entwìckle.
D Mȁnndli vo de Zikade sìnged, das hȁisst, si riibed das Grüüsch a de Hìnderliibsegmȁnt. Das gìt dȁnn en lang aahaltede, hööche Toon, wo vo öiserem Oor, nȕd vo jederen Aart, chann woorgnoo wëërde. Ì öisere Gȁged wùùrdi glaube das es chuum gröösseri Schede vo de Zikade wììrt gëë, wìll öiseri eender ruuchi Natur e Massenentwìcklig sìcher verhìndere wììrt.
Ùf äändlichi Aart wì die Zikaden ërzüüged au d Mȁnndli vo de verschìdene Heugȕmperaarte mee oder weniger höörbaari Töön, wo dùrs Riibe mìt de Bȁi an Toonsegmȁnt a de Flȕgel ërzüügt wììrt. Das ìscht aber mȁischtens es chùùrzes Zììrpe, zùm sich em andere Gschlȁcht ìm Graas ìnne bìmërkbaar mache.
Ase gȁnd aber ali die verschìdenen Aarten an ere Wìsen ìm Sùmmer ìri ȁigeni Melodii, wo vom Brùmmle vom Hùmmel ȕber s Sùmme vo Chȁfer ùnd Biili wie au vo vìlen andere flüügeden oder hȕpfede Wȁsen ërzüügt wììrt.
Fȕr öis Mȁntschen ìscht aber grad eso e Sùmmerwìsen oder au en bìlȁbte Waldrand de Wërt, emool z luusche, was sich doo ales mee oder mìnder ìm Schtìllen am ene schööne Sùmmertaag ërfreut ùnd ìm Graas ùmechrüücht ùnd flüücht.