Ich bìn elȁige dùr d Wȁlder
ùnd dùr blüejedi Fȁlder
am Bach noowe gloffe.
Kȁin Mȁntsch hani troffe!
«Werum ȁcht?» hȁni gsùne,
trotz Bluemen ùnd waarmer Sùne,
goot niemert hȕt s Taal dùruus?
Bliibed ali dihȁimen ìm Huus?
Glaubeds öppen es seig z nass,
am Wald noowe deet dùrs Graas?
Z drȁckig ùf em schmaale Wȁȁgli,
z gschlìpfig ùf em hölzige Schtȁȁgli?
Hȁnd aber hȕt öppis verpasst!
All die hërrlichi Pracht,
wo doo ìm Sùneschii
vìlìcht scho bald ìscht verbii.