Ìn öisere Gȁged hȁts vor 40 Joore, z sȁgen ì jedem alte Puurehuus Flȁdermüüs ùf de Wìnde ghaa. A klaaren Ȍȍbig hȁt mer de Waldrȁnden ùnd an Lȁbhȁȁge noowe die Fladerer gsee flüüge. Ase hȁts ìm Ghȁischt ùf de Wìnden ìmmer e ›Wùcheschtùbe‹ vo Oobigsȁgler ghaa. Won iich s eerscht Mool das gsee hȁn, hȁni gschtuunet, wievìll Jùngi die Flȁdermüüs ghaa hȁnd. Ha drùmm nonig gwȕsst, das en Huuffe Müeteren ìri Jùngen em gliichen Oort uufziend ùnd jedi nù ȁis Jùngs hȁt.
Ìm Zȁmehang mìt dene ›Huustierli‹ hȁmmer ìn 50er Joore es luschtigs Erlȁbnis ghaa. Drei Buebe vo Zȕri sìnd bì öis ì de Fërie gsii. De Kùrt ùnd de Hȁinz Schtȁiner zȁme mìt miim Göttibueb Geri Chȁgi. Die drei hȁnd ì der Wìnden obe Verschteckis gmacht. Zmool ìscht de Hȁini ganz verschtöört ìd Chùchi abe z schtȕrme choo. «Tanten Elsi, es hȁt jùngi Fröschen ùf de Wìnde!» Die hȁts notüürli nȕd wele glauben ùnd nùr glachet drob. Esoo sìnd dȁnn all drei Buebe zù mììr ìd Budik choo ùnd hȁnd gmȁldet, es seig ganz sìcher mìt dene Frösch ùf de Wìnde. Bìm Nooweluege sìnd das dȁnn aber es ganzes Gschȁȁrli jùngi Flȁdermüüsli gsii. No fascht ooni Hoor ùnd roseroot, nù öppe 4 Santimeeter grooss, hȁnd sich die Tierli anenand ane gchlammeret. Zwȕschet den alte Schìndlebȕnd, wo de Grossvatter no gmacht hȁt, sìnd die chliine Flȁdertierli ame Chnäuel ùf em Wìndebode vor nöigiirigen Auge gschȕtzt gsii. Wìll sich aber ȁine vo de Fëriebuebe doo hȁt wele verschtecken ùnd en Schìndlebùnd ùf d Siite zeert hȁt, sìnd die jùnge ›Fröschli‹ zùm Voorschii choo. Mer hȁnd dȁnn möglichscht sachtli d Schìndle wìder ane bbìge, das d Müeteren ìri Jùnge wìder ì Sìcherhȁit gwȕsst hȁnd. Öppe no zȁȁ Tage sìnd di Jùnge nȕme do gsii. Das hȁisst, ich ha’s dȁnn hìnder de Chriisbùùrdibiig gfùnde, am Balke hange.
Ich ha di sȁb Ziit aagfangen, au d Tȁcher vo Schüür ùnd Biilihüüser ùf Flȁdermüüs absueche. I de Schüür vorne sìnd mer dȁnn di vìle Muus-Chegeli ùf de Brȁtterbiigen uufgfale. Glii hȁni dȁnn gmërkt, das doo de Taag dùr Hufisenasen an Tachlatten ùnd Balke ghanget sìnd. Zȁȁ Joor schpȍȍter hȁni dȁnn au ìm Huus vom Alfred Peeter ìm Fȁlmis e Wùcheschtùbe vo Flȁdermüüs entdeckt. Lȁider aber hani vo dene nüüt uufgschrìbe, das i hȕt nȕme chönnt sȁge, weli Aard das es gsii ìscht. Sìcher ekȁi Hufisenase, wìll i mi no gnau erìnnere, das die eender es schpìtzigs Nȁsli ghaa hȁnd. Lȁider sìnd ìm Rȁgefass ìm Triibhuus ìne vor zwölf Jooren e paar Zwërgflȁdermüüs vertrùnke. Ich hȁn nȕd usegfùnde wìsoo die Tierli de Tachȁngel abgschwȁmmt woorde sìnd.
Mìt dene Fröschen ùf der Wìnde hȁt sich aber min Grosvatter ìm Halperg ùne scho vor 80 Joore müese [ 36 ] bìschȁftige. Sȁb Joor seiged, wie mi Mueter verzelt hȁt, d Fröschen ìm Früelig bsùnderbaar aktiiv gsii. Oobig fȕr Oobig sei es luts Quaake gsii. Do seig d Mieteri vo s Brȁndlis emool cho sȁȁge: «De Jakob mues emool cho luege, bì öis ȁne hȁts sogaar Fröschen ùf de Wìnde!» Au deete seigeds dȁnn nù Flȁdermüüs gsii.
[ 37 ]