Gìb Blueme de Lüüte,
e frȕntlis Wort.
Loo mi lo tüüte,
was es ìm Doorf
allne mag brìnge,
ob riich oder ggrìnge,
allne gliich,
möged die Blueme
vìll Freude brìnge!
Em Bööse, em Guete
ìd Hëërze drìnge.
Wȁnn ich ìm Doorf, oder es ùngraads Mool au nȁbetùsse goon go en Bsuech mache, dȁnn hȁni sȁlten en Bluemeschtruuss debii, ja – i wett sȁge, fascht nie. Ùnd gliich brìng ich öppe Blueme mìt, aber ì de Form von ere Gschìcht, eneren Anekdooten oder eme Gìdicht, mȁischtens ì Mùndaart vom Oberland gschrìbe. Es hȁt aber detwȁge no niemert en Bsuech abgleent, ùnd ich bìn nochane mȁischtens mìt eme befrìdigede Gfüül derhȁi ggange. Drùm hȁni au emool hëërzhaft möge lache, won öpper gmȁint hȁt: «Ase vìll Bsüech wie’t duu machscht, chiemt mììr vìll z tüür! Ich brìnge mich sȁlber mìt, ùnd wem das nȕd gnueg ìscht, mues halt vìlicht ùf en Bsuecher verzìchte!» Nù, die Froog hȁt sich bìs dooane no nie gschtelt, ùnd wììrt woll au nie choo, wìll’s jo ì öiseren alte Tagen ender drùm goot, nȕd dihȁime z versuuren ùnd ȁinsam z wëërde. Asen ìscht sìcher es guets Gschprȍȍch wìchtiger als en halbhëërzig ȕbergëëne Bluemeschtruuss.
Ich hȁn drùm au ìmmer Müe, wȁnn öpper gschtoorben ìscht ùnd zmool vo wȁiss iich wem en Huuffe Bluemen ȕberchùnt. Ich tȁnke dȁnn eso fȕr miich: «Hetti mer ȁcht nȕd gschiider bi Lȁbzitte mee Blueme bbroocht, und wȁnn’s au ›nùr‹ ì de Form vome liebe Bsuech gschee wäär? Es chönnt jo nȁmli de Schii ërweckt wëërde, mer mües hìnedrii no öppis noowehole, wo mer vorhër ganz ùnbìwusst vergȁsse hȁt.