Scho ìm 1932i hȁnd mììr ìm Ghȁischt en Radio ȕberchoo. Min Gusäng Max Schufelberger z Wërnetshuusen ȁnen ìscht doo z Wìntertuur ìs Tech ggange ùnd hȁt dihȁimen ìm Schuelhuus ìm Chȁller ùnen aafoo Radio flìcke. Ëër hȁt dȁnn gfùnde, es wäär doch em Grosvatter Albërt echli chùùrzwiiliger, wȁnn ëër öppe chönnti Radio lose. Esoo ìscht ame Wùchenȁnd ìm Früelig, es hȁt ȁmel no kȁ Laub ghaa an Bäume, vom Chriesibaum hìnder em Huus zùm oberschte Fȁischterli ìm Wìndegìbel oben es chùpferis Trootsȁili gschpane woorde, wo ùf beede Siite mìt zwee Porzelaan-Iselatoore versee gsii ìscht. Daas hȁt dȁnn zȁme mìt eme de Wand noo abehangede Kabel d Antȁne ggëë. Do draa ìscht aber ì der Schtùben ìnen en Schalter choo, wo mer bì Gwìtter hȁt müesen ùf d Ëërdig ùmschalte. Der ȁigetlich Radio ìscht no zwȁitȁilig gsii, ùf em Schtùbebank ìscht der Empfȁnger ìme Holzchȁschtli gschtande, mìt drei Chnöpf zùm Iischtele vo Sȁnder, Luutschtärchi ùnd ȁine zùm Mìttel- oder Langwȁle-Bìriich ȕberchoo. Luxebùrg, Lȁibach (Ljubliana), Hìlversùm, Schtuggart ùnd Bëromȕnschter hȁnd vo doo aa de Ton aaggëë ì der Ghȁischtschtùbe. Sogaar d Ȁssesziite sìnd noodisnoo ùf d Noochrìchten ùnd de Wȁtterprìcht abgschtìmmt woorde. Am Moorge hȁt mer au e Viertelschtùnd früener gmùlche, das mer s Ziitzȁichen ùnd de Wȁtterprìcht ȁmel joo nȕd verpassi. Zmìttag hȁts eerscht em halbi ȁis ggëë, wȁnn di Nöischten am Radio gloffe sìnd. Mer hȁt aber doozmool nȕd de ganz Taag chönen am Radio hocken ùnd Musig lose, wie mer das hȕt chann. Di ȁinzelne Sȁnder hȁnd zwoor ùnderschìdligi Sȁndiziite ghaa, aber rùnd ùm d Uur ìscht doo nonig gsȁndt woorde. Ùf em ȁinte Sȁnder, ich glaube fascht es ìscht Hìlversùm gsii, hȁt mer ì de Ziit wo kȁi Sȁndig gsii ìscht, schtȁndigi Fùnksìgnaal ghöört, wo aaschiined en rege Fùnkvercheer mìt Hoochseeschìffe gloffen ìscht. Daas aber esoo gschnȁll, das nùr en ganz ggüebte Fùnker die Morsezȁiche hȁt chönen etzìfere. Iich hȁ vorhër gsȁit ghaa, de Radio seig zwȁitȁilig gsii! Wie di mȁischte doomoolige Aperȁȁt hȁt mer au bìn öis de Luutschprȁcher ìm Schtùbeneggen ad Wand ue ùf enes Egglȁdeli gschtelt, won de Vatter ùs eme Chriesibaumbrȁtt vom eemoolige Hìmmelbett vo de Barbara Schȁlchli vo Schìrmesee zìmmeret hȁt. Esoo hȁt mer au emool vor em Huus ùsse bìm Gaartne chöne Musig lose.
[ 30 ]