Blueme blüend
scho ìm Gaarte.
Ìn Wìse müends
nochli waarte.
Guggubluemen am Haag,
ùnd d Hȁntscheli am Bach
wërded ase zaag
bald wìder wach.
Es ìscht no chalt
ùnd gaar nȕd gsȁit,
das es halt
bald wìder schneit.
Wäär de Hornig verbii,
dȁnn wùùrd ich sȁȁge:
«Es chönnt jo sii –
s seig ùf guete Wȁȁge,
das de Früelig chùnt!»