Scho mini Eltere sìnd ìm Hüebli zù de Jùmpferen Ida ùnd Babette Brȁndli ìd Sùndigschuel ggange. Die zwoo Schwöschtere vo miim Grosvatter ùnd em Hüebli Beck hȁnd ìn Zwȁnzger Joore de Laade vom ›Hüeblichrȍȍmer‹ Oberholzer ȕbernoo, en chliine Wùlen- ùnd Mërceriihandel. D Babett ìscht aber bìs zùr Pangsionierig ìd Chüewȁid aben ìs Elmers go wȁbe. Sii ìscht deet en aagseeni Tagloowȁberi gsii. Noochzue 50 Joor hȁnd die zwoo Schwöschteren ìm Hüebli Sùndigschuel ghaa; vo mȁngere Famìlie hȁnds esoo a drei Gȁnerazioonen ìri biblische Gschìchte verzelt. Höïpùnkt ìm Jooreslauf ìscht ìm Sùmmer de Schpììlnomittaag ùf em obere Halpërg: ìm Wìnter aber d Sùndigschuelwienacht gsii. Am Schpììlnomittaag hȁt d Tante Babett ìmmer au ìri Gitaare debii ghaa ùnd gëërn au no öppen es Volchslied bìglȁitet drùff. Fȕr d Sùndigschuelwienacht ìscht aber zù öisere Ziit ìmmer s Bërti Schpȍrri ìm Halpërg gfrooget woorde. Sii hȁt öis dȁnn ùf em Schuelklavier bìglȁitet. Lieder iigüebt hȁt aber ìmmer de jewiilig Leerer, ùnd ìmmer ìm normaale Schuelsìnge.
Eso ùm Mìtti Driissger Joor hȁt d Sùndigschuel, bsùnderbaar bìn eltere Mìtbȕȕrger, emool vìll z rede ggëë. Es hȁt nȁmli doo es nöis Liederbüechli ggëë. Wìll di eerscht Schtrooffe vo ›Stille Nacht‹ no der Uuffassig vù de Lüüte ›verhùnzt‹ woorden ìscht, hȁts au ìm Ghȁischt a sȁbere Wienacht zwoo Mȁininge ggëë. Deet wo’s nȁmli vorane ghȁisse hȁt: «Nur das traute hochheilige Paar, das ìm Stalle von Betlehem war, bei dem himmlischen Kind», hȁt mer zmool ì der zwȁite Helfti müese sìnge: «holder Knabe ìm lockigen Haar, schlaf in himmlischer Ruh». De Schtùrm hȁt si dȁnn no glii emool glööst, ùnd di alte Büechli sìnd woorschìndli zmȁischt ìm Ofeloch glandet. Ja – ja! 50 Joor lang hȁnd die zwoo Tantene jede Sùndig s Neegerli ùf siiner Kassen oben ìs Schuelhuus abetrȁit. Die Neegerlikassen ìscht es Symbool gsii fȕr d Mission ùnd s Neegerli hȁt bì jedem Batze wo d Chìnd ìd Kasse gschoppet hȁnd, mìt em Chopf gnìckt, «tanke schöön!». Ìmmer am Sùndig Moorge vùm Nüüni bìs em Zȁȁni sìnd a di 30 Sùndigschüeler ìs Hüebli choo ùnd hȁnd biblischi Gschìchte gloset ùnd gsùnge derzue. Ùf em Hȁiwȁȁg hȁt mer no öppe bì der ›Taavete Lina‹ ì der Oo müesen es Mödeli Anke go hole. Wȁnn si ì der Chìle gsii ìscht, hȁt mer ȁifach ì der Hȕtten ȁnen ùs em Chìschtli es Mödeli usegnoo ùnd ùf em Zȁdel drùfobe de Namen uufgschrìbe, mìt de Lìferantenùmmere vom Vatter hìnedraa. Es schiint, das die Sach mìt der Abrȁchnig mȁischtens klappt hȁt. Zwoor ìsch es au scho vorchoo, das eso es Mödeli scho ì de Chȕȕrzi hìne ggȁsse gsii ìscht. [ 52 ] De Chuenze Bërt hȁt Hùnger ghaa, ùnd glaub ali hȁnd em no ghùlffen ùnd au öppen en Bìss gnoo dervoo.
Wo dȁnn scho öisere Chrìschtian ìd Sùndigschuel ggangen ìscht, hetti d Mueter ìmmer gëërn gwȕsst, was verzelt woorden ìscht. Mer hȁnd scho bald gmȁint, ëër seig no fascht z jùng zùm noowechoo. Doo ìscht er emool ame Sùndig mìt eme schtraalede Gsìcht hȁichoo: «Jetz wȁissi aber, was d Frau Schtùùrzenegger verzelt hȁt: D Räuber hȁnd emool en Maa ȕberfalen ùnd ȁifach lo lìgge, doo ìscht ȁine vom Sameriterverȁin choo … !»
[ 53 ]