Seb no rȁcht de Schnee vergoot,
Bëërgblueme lùpfed ìri Chöpfli fiin,
das ìri Sȍȍmli riiffe loot
de Sùmmer rasch ìm Sùneschiin.
Ùnd das Blüe freut diich ùnd miich,
bìm dùr d Bëërge Wandre,
macht ȁim ì Hëërz ùnd Gmüet so riich,
sell au lo tȁnken a die andre,
wo dihȁime chrank ùnd schwach
dë riichi Sȁȁge nȕd chönd gschaue,
nȕd d Soldanelle deet am Bach,
kȁi Ȁnziane vo de gȁȁl ùnd blaue.
Drùm gìb dii Freud den andre wiiters,
nȕd mìt abzeerte, welke Blueme,
nȁi mìt eme Bsüechli bì de Lüüte,
wo ì der Seel Schtrüüss loot lo gruene.